reismJudith A. Reisman prowadziła firmę reklamową i realizowała znane amerykańskie programy telewizyjne dla dzieci.
Jej trauma rozpoczęła się, gdy zaprzyjaźniony z rodziną trzynastolatek dokonał gwałtu na 10-letniej córce Judith. Okazało się, że chłopak czytuje gazetki pornograficzne i tam znajduje inspiracje do swoich zachowań.

Kolejne lata życia Judith Reisman poświęciła zbadaniu zagadnienia wpływu pornografii na przemoc seksualną.

Jako profesor socjologii i komunikacji społecznej otrzymała specjalny grant  FBI na przeanalizowanie związku pornografii  z rosnącą ilością przestępstw na tle seksualnym w latach sześćdziesiątych-siedemdziesiątych w Ameryce.

Dokonała przerażających odkryć.

 reisman rgb

 

Instytut Kinseya

Od ponad pół wieku w najbardziej rozwiniętych krajach trwa "rewolucja seksualna". Ta radykalna zmiana tradycyjnych norm i wartości, doprowadziła do liberalizacji przepisów regulujących zachowania seksualne. Wiele z tych dramatycznych zmian norm i praw zawdzięczamy nieuczciwym "badaniom" nad płcią i zachowaniami seksualnymi dr Alfreda Kinseya.

 

k4

 

Fundacja Rockefellera sfinansowała badania amerykańskiego biologa Alfreda Kinseya nad seksualnością człowieka.
W latach 1948-1953 wydał on dwa raporty
O zachowaniach seksualnych mężczyzn (1848)  
O zachowaniach seksualnych kobiet (1953)

raporty

A.C. Kinsey, W.B. Pomeroy, C.E. Martin, Sexual Behavior in the Human Male,
(Philadelphia, PA: W.B. Saunders, 1948). ISBN 0-253-33412-8.
A.C. Kinsey, W.B. Pomeroy, C.E. Martin, P.H. Gebhard, Sexual Behavior in the
Human Female, (Philadelphia, PA: W.B. Saunders, 1953). ISBN 0-253-33411-X.

 

Choć raporty nie miały żadnej wartości naukowej, jednak ich publikacja uruchomiła machinę przemysłu pornograficznego, która, jak stwierdził wydawca Playboya Junior Hefner, w ciągu trzydziestu lat zmieniła Amerykę i uwolniła ją od poczucia winy.

 fcover

Kinsey, podkreślał, że jego misją było „wyeliminowanie płciowych opresji i przepisów prawnych oraz zachowań będących pozostałością judeochrześcijańskiego światopoglądu”. Jego zdaniem, to ograniczenia w zakresie seksualności są odpowiedzialne za rozwody, choroby weneryczne, gwałty, nieślubne dzieci, przestępczość nieletnich, rozwiązłość, homoseksualizm, cudzołóstwo i wykorzystywanie seksualne dzieci. Ponadto stwierdził, że Amerykanie winni przyznać się do tego, że są z natury rozwiąźli.

Ustalił on odnośnie mężczyzn, że:
- 10 % społeczeństwa to homoseksualiści
- 37 % społeczeństwa doświadczyło kontaktów homoseksualnych aż do poziomu orgazmu (późniejsze badania temu zaprzeczają – homoseksualitów 1% a 2-3% doświadczyło kontaktów seksualnych)
- 69% mężczyzn odwiedza i korzysta z usług prostytutek a 50 % utrzymuje stosunki pozamałżeńskie.

Swoje „badania” Kinsey prowadził na wyselekcjonowanej grupie dewiantów seksualnych nie odzwierciedlającej rzeczywistego przekroju amerykańskiego społeczeństwa:
- z 5300 badanych 1200 to skazani za przestępstwa seksualne (często zabójstwa na tle seksualnym) więźniowie
- pozostali to bywalcy knajp homoseksualnych, łaźni itp.

Podobnie rzecz ma się w stosunku do badania nad grupą żeńską- bardzo wiele z badanych kobiet trudniło się najstarszym zawodem świata, do mężatek zaś zaliczano kobiety przynajmniej rok żyjące z mężczyzną pod jednym dachem, ale niekoniecznie będące w związku małżeńskim.

Dane dotyczące kobiet są następujące:
- 50% miało stosunki seksualne przed ślubem
- 26% utrzymuje stosunki pozamałżeńskie
- 87 % dokonało aborcji pozamałżeńskiej, a wśród par małżeńskich 25%

Te dwie ostatnie dane znacznie wpłynęły na lobby dążące do legalizacji aborcji.


Jednym z krytyków wiarygodności próby statystycznej Kinseya był współpracujący z nim na początku, a później zrywający tą współpracę z powodu dokonywanych nadużyć - Abraham Maslow,  autor znanej w psychologii i ekonomii, teorii hierarchii potrzeb. 

Według Gershona Legmana, bibliografa działu erotyków w Instytucie Kinseya, badania miały wyłącznie cel propagandowy i chodziło w nich o zaakceptowanie homoseksualizmu i pewnych seksualnych dewiacji.

 

W rozdziale piątym raportu o mężczyźnie pojawiły się tabelki dot. seksualności dziecięcej. Jest to grupa danych doświadczalnych - co to znaczy wyjawili sami współpracownicy Kinseya.

Prowadząc bliższe dociekania, Dr Judith A.  Reisman odkryła, że pozyskiwanie grupy badawczej dzieci polegało między innymi np. na gwałceniu niemowląt i małych dzieci obu płci i prowadzone było przez przestępczą grupę homoseksualistów i pedofilów (Kinsey, sex and Fraud, Huntington House, 1990), jaką stanowili sam Kinsey i jego współpracownicy.
W szczelnie wyciszonym pomieszczeniu w piwnicach Instytutu w Indianie przeprowadzali zbrodnicze  „eksperymenty”.

 

Jest ważne, żeby mieć stale w pamięci ten aspekt badań Kinseya, jakim jest użycie przemocy. A masturbowanie płaczących, krzyczących, mających konwulsje, mdlejących niemowląt i dzieci – w niektórych przypadkach dwadzieścia cztery godziny na dobę – to straszna przemoc.


Judith Reisman

 

harvyJeden z biografów Kinseya, Jonathan Gathorne-Hardy, dotarł do całości archiwum Kinseya, jednak zanim zdążył je opublikować, zostało utajnione przez Instytut. Wiemy więc tylko z relacji Hardyego, że niektóre działania na dzieciach były wyjątkowo brutalne.

Dzieci w wieku od dwóch miesięcy do 15 lat były molestowane seksualnie w celu doprowadzenia ich do stanu, niemożliwej do osiągnięcia przez większość z nich, rozkoszy.

Czynili to tzw. „technicznie przeszkoleni” mężczyźni. Mówi się o dziewięciu takich badaczach. Był wśród nich m.in. znany dr. Green- Rex King, pedofil i psychopata, który przyznał się do molestowania ponad 800 dzieci. Wyniki swoich działań zapisywał skrupulatnie w dzienniku i przekazywał dr. Kinseyowi.

Współpracownik Kinseya,  Clarence Tripp, zeznał w trakcie prowadzonego przez senat Stanów Zjednoczonych dochodzenia (później wyciszonego), że niektóre dzieci zgadzały się na proponowane im pieszczoty, jednak kiedy dochodziło do momentów kulminujących wzbraniały się i krzyczały z bólu, bo, jak powiedział „ich genitalia były  małe i zaistniał problem niedopasowania”.

Sam Kinsey stwierdził, iż u niektórych dzieci ciężko rozpoznać moment orgazmu, szczególnie że nie występuje ejakulacja. 

Kinsey i jego zespół klasyfikował wszystkie rodzaje aktywności seksualnej jako normalne: między różnymi płciami, ze zwierzętami, dziećmi pomiędzy sobą i dorosłych z dziećmi, stosunki kazirodcze.

Brytyjski antropolog Geoffrey Gorer zauważył, że to normalne mogłoby dotyczyć również morderstwa i rabunku, nie tylko seksu.

 

Kinsey ostatecznie powiesił się na swoich rozrośniętych do monstrualnych rozmiarów genitaliach, w  komnacie „tortur” i dwa lata po tym akcie umarł. Powinien być osądzony za gwałt zadany grupie kulkuset dzieci (!), jak choćby doktor Mengele, a stał się ojcem i patronem działalności organizacji LGTB.

stop the kinsey institute
http://www.stopthekinseyinstitute.org/

 

Biografowie Kinseya opisywali zachowania seksualne z jego historii, wyraźnie współgrające z cechami charakteru prezentowanymi w przekrojowym piśmie Child Molesters: A Behavioral Analysis (Kto molestuje dzieci: Analiza behawioralna), wydanym przez National Center for Missing and Exploited Children (Krajowe Centrum Na Rzecz Dzieci Zaginionych i Eksploatowanych) we współpracy z Biurem Wywiadowczym.

Przeszłość Kinseya wykazuje, że tak się ustawiał czy to na polu zawodowym, czy działalności pozazawodowej, aby mieć dostęp do młodych chłopców – był doradcą na obozie YMCA, szefem klubu chłopięcego, instruktorem skautowskim. Działalności te kontynuował „podczas szkoły średniej i wyższej, a nawet po ślubie” (Christenson CV, Kinsey: A Biography, Indiana Uniwersity Press, 1971, str. 13, 14, 23). Jako badacz seksualności Kinsey tak skonstruował swój plan badawczy, aby eksperymenty seksualne na dzieciach były częścią jego programu naukowego. Wyników badań użył do promowania przyzwolenia na pedofilię.

Dr Judith A. Reisman, Edward W. Eichel, Kinsey – Seks i Oszustwo (Kinsey, Sex and Fraud),

Fundacja Pomocy ANTYK „Wydawnictwo ANTYK Marcin Dybowski”, Warszawa 2002

 

Dr John Bancroft - dyrektor Instytutu Kinseya - na konferencji w 1998 r. stwierdził, iż „modlił się” o to, aby brytyjski program telewizyjny „Secret History: Kinsey Pedophiles” nigdy nie był pokazany w Stanach Zjednoczonych, ponieważ społeczeństwo nie byłoby w stanie zrozumieć „naukowego” dorobku Kinseya. Szczególnie obawiał się zniweczenia „osiągnięć” w dziedzinie wychowania seksualnego amerykańskiej młodzieży.

 

 

25 kwietnia 1955 roku Fundacja Rockefellera powołała do życia Amerykański Instytut Prawa (American Law Institute). Przygotował on pierwszy projekt Wzorcowego Kodeksu Karnego (Libido s.445) oparty o zalecenia Kinseya. Pomógł on zmienić amerykańskie przepisy dotyczące przestępstw seksualnych oraz przewidywane za nie kary.


W 1957 roku Amerykański Departament Obrony uznał, iż homoseksualiści nie stwarzają zagrożenia dla bezpieczeństwa.


W 1960 roku Sąd Najwyższy zmienił definicję pornografii. Odtąd sfera seksualna stała się prywatną sferą obywateli. W tym samym roku Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych zakazał modlitwy w szkołach publicznych, a rok później zabronił czytania Biblii. W ten sposób zaczęto realizować zalecenia Kinseya, by zniszczyć reguły społeczne opierające się na światopoglądzie chrześcijańskim.


W 1968 roku ponad 51 tysięcy nauczycieli wychowania seksualnego zostało przeszkolonych przez Institute for Advanced Study of Human Sexuality, według programów edukacji seksualnej przygotowanych przez współracowników Kinseya.


W 1975 roku zaczął szkolić nauczycieli w zakresie tzw. bezpiecznego seksu. Niedługo później zalegalizowano antykoncepcję. Wprowadzono „Prawo do seksu dla rozrywki” i zysku.

 
W roku 1969 powołany został Front Wyzwolenia Gejów na uniwersytecie w Nowym Jorku. Amerykańskie Towarzystwo Socjologiczne, powołując się na wcześniejsze ustalenia Kinsey’a ogłosiło, że homoseksualizm jest „normalny”. Również w oparciu o „badania” Kinseya, National Institutes of Mental Health Task Force on Homosexuality zaleciło legalizację homoseksalizmu.


Grudzień 1973 roku, Zarząd Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego głosuje za usunięciem homoseksualizmu z DSM i zastąpieniem go zaburzeniem orientacji seksualnej. Psychiatrzy niezadowoleni z decyzji Zarządu postanawiają zorganizować referendum wśród członków Towarzystwa.
Charles Socarides i Harold Voth piszą do członków APA list, w którym wzywają do sprzeciwienia się decyzji Zarządu, twierdząc, że Towarzystwo znajduje się pod kontrolą gejows¬kich aktywistów.


Kwiecień 1974 roku,  Referendum obejmujące 10 tysięcy z 17 tys. członków APA. 58 procent (5 854) poparło decyzję Zarządu o wykreśleniu homoseksualizmu z DSM, a 37,8 proc. (3 810) zagłosowało przeciwko.

 

W 2002 roku Richard Green, psychiatra, który blisko 30 lat wcześniej argumentował za wykreśleniem homoseksualizmu z klasyfikacji zaburzeń psychicznych, ujawnia się jako zwolennik usunięcia pedofilii z DSM.


W 2008 roku Charles Silverstein, aktywista homoseksualny i psycholog, biorący udział w wydarzeniach z lat 1969-1974 w liście do redakcji “Archives of Sexual Behavior” zadaje pytanie: "Poza homoseksualizmem DSM wymienia także sadyzm, masochizm, ekshibicjonizm, voyeuryzm, pedofilię i fetyszyzm jako zaburzenia psychiczne. Jeśli nie ma obiektywnego, niezależnego dowodu, że orientacja homoseksualna jest sama w sobie nienormalna, jakie istnieje usprawiedliwienie umieszczania jakiegokolwiek z innych zachowań seksualnych w DSM?".

 

W 2011 roku w Baltimore odbyła się konferencja, podczas której pięćdziesięciu panelistów naukowców oraz organizacje takie jak amerykańska B4U-ACT postulowały o usunięcie pedofilii, podobnie jak wcześniej stało się to z homoseksualizmem, z listy chorób psychicznych APA i zaprzestania jej stygmatyzowania. B4U-ACT klasyfikuje pedofilię jako kolejną „orientację seksualną” i potępia „piętno”, jakie się jej przypisuje. „Nikt nie decyduje o skłonności seksualnej do dzieci i młodzieży. Przyczyna tego nie jest znana. W rzeczywistości, nie są znane także przyczyny skłonności seksualnych do dorosłych osób” – przekonują zwolennicy legalizacji pedofilii, którym nie podoba się fakt leczenia tego zaburzenia.


Obecni na niej Matt Barber, profesor prawa Liberty University, tak to komentował dla WorldNetDaily:

 

Mówimy tu o ruchu seksualnej anarchii i jego daleko sięgających celach… Część ruchu aktywistów homoseksualnych na przykład GLSEN (Gay, Lesbian & Straight Education Network) współpracuje z Narodowym Stowarzyszeniem Edukacji i tworzą programy, których celem jest indoktrynacja dzieci, tak, aby akceptowały homoseksualizm jako normalny, naturalny i dobry. Czy ci dziecięcy seksualizatorzy, nie sprzyjają w rzeczywistości ruchowi na rzecz pedofilii? Przez seksualizację dzieci przygotowując je na związki z dorosłymi?... Nie popełnijmy błędu: Dzieci są celem tego, co nazywam ruchem anarchii seksualnej… Seksualni anarchiści wiedzą, że by posiąść przyszłość, muszą posiąść umysły naszych dzieci.

 


Wątek pedofilny w badaniach Kinseya został ujawniony, gdy 19 maja 1954 (Komisja rozpoczęła przesłuchania 10 maja) roku przed Komisją Reece’a. Została ona powołana by zbadać m.in. nadużycia A. Kinseya. Albert Hoyt Hobbs z Uniwersytetu Pensylwanii odniósł się do wątku dotyczącego molestowania dzieci:


"W drugim tomie na przykład podkreśla się, że potępiamy pedofilów głównie dlatego, że zostaliśmy tak właśnie uwarunkowani, a molestowane dzieci przeżywają emocjonalną traumę przede wszystkim z powodu staroświeckich postaw ich rodziców w stosunku do takich praktyk. Rzeczywistą szkodę w przypadku molestowania dziecka wyrządzają zatem (jak z tego wynika) rodzice, ponieważ podnoszą wokół tego niepotrzebną wrzawę. Natomiast pedofil, i tutaj zacytuję Kinseya, „może korzystnie przyczynić się do ich późniejszego rozwoju socjoseksualnego”. Tak więc Kinsey utrzymuje, że pedofil nie tylko nie krzywdzi dzieci, ale może korzystnie przyczynić się do ich późniejszego rozwoju socjoseksualnego".

 

W rzeczywistości badania Kinseya są odpowiedzialne za coś więcej niż stan nowoczesnej edukacji seksualnej. To bowiem jest tylko wierzchołek góry lodowej. Badania dziecięcej seksualności Kinseya to coś zbliżonego do zapisów statutowych pedofilii. Pedofile wierzą, że ich „miłość do dzieci” jest korzystna ze społecznego punktu widzenia. Jako usprawiedliwienie swojego stanowiska cytują prace uniwersyteckie i naukowe [patrz Lanning and Burgess, Child Pornography and Sex Rings (Dziecięca Pornografia a Kręgi Seksualne), FBI Law Enforcement Bulletin, styczeń 1984]. Przykładem są starania podejmowane przez Toma O’Carrolla w jego książce Peadophilia The Radical Case (Pedofilia: radykalny przypadek) dla stworzenia naukowego uzasadnienia kontaktów seksualnych pomiędzy dziećmi i dorosłymi. O’Carroll często powołuje się na Raporty Kinseya i ich wpływ na to, że sam został pedofilem.

Dr Judith A. Reisman, Edward W. Eichel, Kinsey – Seks i Oszustwo (Kinsey, Sex and Fraud),

Fundacja Pomocy ANTYK „Wydawnictwo ANTYK Marcin Dybowski”, Warszawa 2002



Dzięki ostatnio nabytemu statusowi organizacji akredytowanej przy Organizacji Narodów Zjednoczonych, Instytut Kinseya ma jeszcze większy wpływ i szerszy dostęp do programów ONZ i może rozpropagowywać szkodliwe idee praw seksualnych, zwłaszcza w krajach rozwijających się.

 

 

 

 

Skąd taka edukacja seksualna?


Alfred Kinsey i jego Instytut
Wardell Pomeroy
Planned Parenthood i Margaret Sanger
Wilhelm Reich